Należy zwrócić uwagę, że omawiana w opracowaniu materia jest skomplikowana, wiele przepisów jest niejasnych (w tym treść art. 25 ustawy o bezp.ż.iż.), w związku z czym może wywoływać wątpliwości interpretacyjne. Większości z nich nie rozwiewa skromna w tym zakresie literatura przedmiotu. Z uwagi na zakres opracowania i jego charakter (cel poradnikowy, a nie naukowy) kwestie te zostały tutaj jedynie zasygnalizowane.

 

Najważniejsze z nich to: problem zakresu podmiotowego, w tym ochronnego, art. 25 ustawy o bezp.ż.iż. i przepisów dotyczących reklamy we wspomnianych we wstępie rozporządzeniach (zob. pkt I.1), zwłaszcza w powiązaniu z prawnokarnymi i prawnoadministracyjnymi przepisami art. 100 i 103 ustawy o bezp.ż.iż. (niejasne jest, czy adresatem tych norm może być każdy podmiot, czy tylko podmioty działające na rynku spożywczym, jak producent, dystrybutor, sprzedawca bezpośredni oraz czy wynikające z tych aktów prawnych wymogi muszą być przestrzegane tylko w stosunku do konsumenta finalnego, czy dotyczą wszystkich szczebli obrotu); związany z tym problem odróżnienia reklamy od informacji i problem kryptoreklamy, zwłaszcza w kontekście wpisów na blogach, a także problem reklamy kierowanej do profesjonalistów (np. lekarze, dietetycy); brak definicji normatywnej przedmiotów służących do karmienia niemowląt i niejasna treść przepisów dotyczących oznakowania tych przedmiotów.

  • W tym miejscu wskazać jedynie należy, że jak się wydaje, odpowiedzialność wykroczeniową (dotyczy ona zagrożonych karą grzywny naruszeń zakazów z art. 25 ust. 2 ustawy o bezp.żiż. odnoszących się do reklamy i działań promocyjnych dotyczących preparatów do początkowego żywienia niemowląt i przedmiotów służących do karmienia niemowląt – zob. pkt II i pkt V.1) w praktyce ponosić będą producenci, dystrybutorzy i inne podmioty działające na rynku spożywczym, np. sprzedawca detaliczny, poza sytuacją uregulowaną w art. 25 ust. 2 pkt 3, z którego wyraźnie wynika, że podmiotem odpowiedzialnym jest producent lub dystrybutor. Również odpowiedzialność administracyjna (zwł. sankcja pieniężna za naruszenie określonych przepisów rozp. w sprawie środków spoż.specj.przezn.ż. – zob. pkt I.4; ale również np. wezwanie do usunięcia stwierdzonych uchybień, np. w przypadku naruszenia art. 25 ust. 1 ustawy o bezp.żiż.) z reguły będzie dotyczyć podmiotów działających na rynku spożywczym, choć, jak się wydaje, w określonych przypadkach nie można wykluczyć innych podmiotów.

Niezależnie od powyższego najważniejsze jest, aby w przypadku podejrzenia naruszenia art. 25 ustawy o bezp.żiż. lub przepisów rozporządzeń zawiadomić organ kontrolny (przede wszystkim Państwową Inspekcję Sanitarną; w zależności od okoliczności mogą to być również inne organy – zob. pkt VII), który w toku swoich czynności kontrolnych ustali podmiot odpowiedzialny (np. rozstrzygnie, czy w przypadku niezgodnej z prawem reklamy mleka początkowego na blogu odpowiedzialność będzie ponosić blogerka, producent mleka, czy te obydwa podmioty) lub stwierdzi brak naruszenia przepisów.

 

Wobec powyższego ważne jest, aby w zawiadomieniu o podejrzeniu naruszenia powyższych przepisów dokładnie opisać stan faktyczny, w tym podać informacje umożliwiające ustalenie podmiotów uczestniczących w naruszeniu, np. oznaczenie produktu, wskazanie strony internetowej bloga, wskazanie sprzedawcy, producenta lub dystrybutora, podanie nazwy szpitala, czy danych umożliwiających ustalenie tożsamości konkretnego lekarza, pielęgniarki lub położnej (szerzej zob. pkt VII, zwł. pkt VII.1).